Podgorica, 26.septembar 2013.g.


  Povodom tvrdnji Brajuška Brajuškovića, objavljenih u medijima o navodnom organizovanom djelovanju pripadnika Specijalne antiterorističke jedinice MUP-a Crne Gore u vezi sa praćenjem i prebijanjem novinara i opozicionara, Osnovno državno tužilaštvo u Podgorici je nakon sprovedenog izvidjaja utvrdilo sljedeće:
    
   Ocjenom spisa predmeta formiranih povodom novinskog članka pod nazivom „Bio sam pripadnik Veljovićeve crne trojke za batinanje“ objavljenom u dnevnom listu „Vijesti“, dana 21.08.2013.godine i drugih novinskih članaka objavljenih 22. i 23.08.2013.godine, u vezi navodnog praćenja i prebijanja novinara i opozicionara  od strane pripadnika Specijalne antiterorističke jedinice MUP-a Crne Gore, na osnovu rezultata sprovedenog izvidjaja utvrdjeno je da ne postoji osnovana sumnja za pokretanje krivičnog postupka protiv bilo kojeg lica za bilo koje krivično djelo za koje se goni po službenoj dužnosti.

   U novinskom članku objavljenom 21.08.2013.godine, bivši pripadnik Specijalne antiterorističke jedinice, Brajuško Brajušković je iznio da je u periodu od 1998. do 2001.godine, kao pripadnik Specijalne antiterorističke jedinice MUP-a Crne Gore, od tadašnjeg komandanta ove jedinice, Veselina Veljovića, u prisustvu starješine u toj  jedinici, Miljana Perovića, dobijao zadatke da prati i organizuje prebijanje nepodobnih novinara i opozicionara, te da je sam bio vođa jedne od „trojki“ koje su bile zadužene za batinanje, sa kojima je koordinirao Miljan Perović. Takođe, naveo je da je spreman da saopšti imena ljudi koji su prebijali i čija su prebijanja naređivana.

   Brajuško Brajušković u svjedočkim iskazima od 23.08.2013.i 02.09.2013.godine navodi da je u periodu od 1999. do 2002.godine bio zaposlen u Specijalnoj antiterorističkoj jedinici MUP-a Crne Gore i da je u tom periodu od komandanta tadašnje jedinice, Veselina Veljovića dobio naređenje da prati kretanje novinara Dragoljuba Bećirovića, njegove kćerke Dragane Bećirović, Momira Vojvodića  kao i tadašnjeg političara Duška Sekulića, koje naređenje mu je izdato usmeno u kancelariji komandanta u prisustvu Miljana Perovića. Navodi da je po naređenju trebao da prati kretanje navedenih lica, te da o tome izvještava ili Veselina Veljovića ili Miljana Perovića, posebno da, kada se ispune uslovi, obavijesti jednog od njih dvojice, kako bi angažovali drugu grupu koja je zadužena za prebijanje. U daljem, navodi da je ponešen ličnim osjećanjima časti, obavijestio Dragoljuba Bećirovića i njegovu kćerku, kao i Sekulića kakva naređenja je dobio, te da im je savjetovao da se na neko vrijeme sklone, dok je  Dragoljuba Bećirovića u njegovom stanu savjetovao da simuliraju njegovo prebijanje, što je ovaj odbio, a kasnije, u nekom od narednih dana, njegovu kćerku Draganu Bećirović sklonio u svoju kuću u selu Gradina, jer je doznao da je ekipa za prebijanje iz kampa „Zlatica“, gdje je smješten SAJ, izašla iz kampa. Takođe, opisuje i susret sa Duškom Sekulićem, navodeći da se dogodio u noći na Željezničkoj stanici, gdje mu je detaljno opisao šta je njegov zadatak bio i savjetovao mu da se skloni iz Crne Gore. Izvršenje zadatka koji je dobio od komandanta Veljovića,  trajalo je dva ili tri mjeseca,  u kojem periodu je u vezi praćenja, imao desetak sastanaka sa komandantom Veljovićem, kojima je u većini slučajeva prisustvovao i Miljan Perović. U odnosu na praćenje Momira Vojvodića, navodi da je to bio samo uzgredni zadatak dobijen od komandanta, te da prema njegovim saznanjima, napad na Momira Vojvodića od strane pripadnika SAJ-a, nikada nije organizovan niti izveden, a okolnost da je Vojvodić prijavio da je napadnut, svjedok objašnjava da do napada nije došlo od strane pripadnika SAJ-a, već da je Vojvodić čitav događaj iscenirao.

   Upitan da identifikuje  pripadnike Specijalne antiterorističke jedinice koji su bili dio grupe koja je trebala da napadne označena lica,  svjedok  je iznio da se tih imena ne može sjetiti, da ne zna ko su, odnosno da je zaboravio njihova imena. Posebno navodi da ne može i da ne želi da kaže ime osobe koja ga je upozorila da su specijalci krenuli iz kampa da napadnu Dragoljuba Bećirovića i Draganu, a to objašnjava činjenicom da je taj pripadnik policije umro, pa ne želi njegovu porodicu da izlaže problemima. Svjedok u daljem navodi da je uvjek radio sam i da nije imao nikakvih kontakata sa drugim pripadnicima SAJ-a iz tzv.“crnih trojki“, opisujući ih kao ljude koji su imali povlašćeni status u jedinici i koji nijesu redovno išli na jutarnje vježbe. Međutim, tvrdi da ne može da se sjeti njihovih imena, ali da to sigurno zna Veselin Veljović.
    
   U iskazu datom 02.09.2013.godine svjedok navodi da su osobe koje su fizički napale Duška Jovanovića, tadašnji pripadnici SAJ-a, Slavko Đurović  i Vladan Lazović, a da druga lica, koja su na bilo koji način povezana sa praćenjem ili napadom na novinare i opozicionare, ne može da identifikuje.

   U obavještenjima koje su dali, Veselin Veljović i Miljan Perović negiraju bilo kakvo učešće u događajima koje opisuje Brajuško Brajušković i nemaju bilo kakvih saznanja u vezi sa praćenjem novinara i opozicionara u periodu od 1999. godina pa nadalje. Veselin Veljović, takođe, navodi da je  cjelokupna afera oko „crnih trojki“ iskonstruisana od strane drugih lica, a da je Brajuško Brajušković samo puki izvršilac cjelokupne afere, koja je uperena direktno protiv njega kao javne ličnosti i protiv drugih političara. 

   Miljan Perović navodi da ne zna iz kog razloga je Brajuško Brajušković u čitavu svoju priču umiješao i njega, ali pretpostavlja da je razlog tome činjenica da na objavljenom oglasu za zapošljavanje u ZIKS-u, gdje je Perović direktor, nije primljen Ivan Brajušković, sin Brajuška Brajuškovića.

    Iz iskaza svjedoka  Dragoljuba Bećirovića i Dragane Bećirović – Popović, kao i Duška Sekulića, u bitnom proizilazi da su 2000. ili 2001.godine, kontaktirani od strane Brajuška Brajuškovića, te da su od njega upozoreni da je zadužen za njihovo tajno praćenje i da se na njih sprema fizički napad. Međutim, ni tada, a ni kasnije, do fizičkog napada nije došlo, a događaj nijesu prijavljivali državnim organima, niti su tražili zaštitu.

   Iz iskaza svjedoka Gorana Perovića proizilazi da je u periodu od 1999.godine pa sve do februara 2000.godine radio u Posebnoj jedinici policije, te da je od strane Brajuška Brajuškovića kontaktiran, koji je tom prilikom od njega tražio da organizuje napad na Duška Sekulića, kako bi dokazao da nije pripadnik srbijanske Službe državne bezbjednosti. U daljem ovaj svjedok navodi da je Brajuškovića odbio, a da je nakon toga pozvan od strane Veselina Veljovića koji ga je pitao na okolnosti njegovog rada za SDB Srbije i uputio ga da se javi određenom inspektoru u tadašnjem Centru bezbjednosti. Napominje da Veselin Veljović od njega apsolutno ništa drugo nije tražio niti ga pitao.

   Iz iskaza 67 saslušanih svjedoka pripadnika Specijalne antiterorističke jedinice MUP-a Crne Gore proizilazi da su u periodu od 1999. pa do 2002.godine radili kao pripadnici te jedinice, te da u tom periodu, a ni kasnije, nikada nijesu dobili od bilo kog starješine te jedinice naređenje niti je od njih traženo da nekoga tajno prate ili fizički napadnu, kao i da nemaju nikakvih saznanja da je bilo koji drugi pripadnik Specijalne antiterorističke jedinice učestvovao u takvim radnjama. Takođe, navode da je radno mjesto Brajuška Brajuškovića bilo u Zagoriču, a ne u kampu „Zlatica“, te da sa njim nisu održavali, niti imali bilo kakav prisniji kontakt, osim službenih kontakata u okviru jedinice koji su bili veoma rijetki.

   U cilju utvrđivanja činjeničnog stanja, izvršen je uvid u spise predmeta  Osnovnog državnog tužilaštva u Podgorici Kt.br.1800/04. Iz označenih spisa proizilazi da je pred Osnovnim sudom u Podgorici vođena istraga protiv Brajuška Brajuuškovića, Slavka Đurovića  i Vladana Lazovića, zbog krivičnog djela nasilničko ponašanje iz člana 195 stav 2 u vezi stava1 KZ RCG, izvršenog na štetu Duška Jovanovića dana 25.11.2000.godine, te da je istraga obustavljena iz razloga što nije bilo dokaza da su okrivljena lica izvršila navedeno krivično djelo niti bilo koje krivično djelo za koje se goni po službenoj dužnosti. Postupak je pokrenut na osnovu saznanja Vladana Pavićevića iz Podgorice, koji je tvrdio da je informacije o izvršiocima krivičnog djela dobio, upravo, od Brajuška Brajuškovića, dok je Brajuško Brajušković, kao okrivljeni u ovom predmetu, ovakvu tvrnju Pavićevića  negirao.

   Svestranom ocjenom svih prikupljenih dokaza i njihovim dovođenjem u međusobnu vezu, utvrdjuje se da nema osnovane sumnje za pokretanje krivičnog postupka protiv bilo kojeg lica zbog bilo kojeg krivičnog djela za koje se goni po službenoj dužnosti, a ovo iz razloga što iskaz Brajuška Brajuškovića nije potvrđen niti jednim drugim iskazom u dijelu da su postojale bilo kakve grupe u okviru Specijalne antiterorističke jedinice MUP-a Crne Gore koje su postupale po naređenjima i imale zadatak da određena lica, navodno politički nepodobna, tajno prate i fizički napadnu. Uostalom, nesporno je da nije ni došlo do fizičkog napada na Dragoljuba Bećirovića, njegovu kćerku Draganu ni Duška Sekulića.

   Iskaz svjedoka Brajuška Brajuškovića je, osim u dijelu gdje navodi da je dobio naređenje od Veselina Veljovića, u potpunosti neodređen, jer svjedok nije u stanju da kaže ko su drugi pripadnici SAJ-a koji su učestvovali u radnjama praćenja i napada na novinare i opozicionare, dok u novinskim člancima  decidno tvrdi da zna njihova imena. Tokom čitavog postupka Brajušković je naveo samo dva imena lica koja su navodno učestvovala u napadu Duška Jovanovića 2000.godine, i to Slavka Đurovića  i Vladana Lazovića, pa kada se ta činjenica dovede u vezu sa činjenicom da je Brajuško Brajušković zajedno sa ovim licima bio okrivljen zbog izvršenja tog krivičnog djela, jedini logičan zaključak je da je izvor saznanja imena lica koja su navodno učestvovala u napadu naDuška Jovanovića, upravo, krivični postupak koji je vođen protiv ovog svjedoka. Takođe, iskaz Brajuškovića je nepotpun u dijelu gdje ne želi da kaže ime osobe koja ga je upozorila da pripadnici SAJ-a kreću da napadnu Draganu Bećirović  i Dragoljuba Bećirovića, čiji bi identitetu svakom slučaju mogao donekle  potvrditi njegov iskaz, ali u odsustvu identiteta tog lica, sam iskaz Brajuškovića je ostao usamljen u tvrdnji da su u periodu od 1999. do 2002.godine vršena krivična djela na štetu novinara i opozicionara od strane pripadnika SAJ-a. Ne dajući informacije o identitetu tog lica, tužilaštvo je onemogućeno da provjeri i eventualno utvrdi osnovanost iskaza Brajuška Brajuškovića u dijelu postojanja tzv. „crnih trojki“.

    Iskazi Duška Sekulića, Dragoljuba Bećirovića  i njegove kćerke Dragane potvrđuju navode Brajuška Brajuškovića, ali samo u dijelu da je došlo do kontakta između tih lica, pri čemu svjedoci, osim prenošenja kazivanja  Brajuška Brajuškovića, nemaju nikakvih drugih saznanja da su u tom periodu praćeni ili  su se prema njima pripremale „sačekuše“. U odnosu na Momira Vojvodića, sam Brajuško Brajušković navodi da isti nikada nije fizički napadnut od strane tzv. „crnih trojki“.

  Nadalje, iskazima pripadnika Specijalne antiterorističke jedinice, od kojih je određeni broj napustio službu u Ministarstvu unutrašnjih poslova Crne Gore,  u potpunosti je negiran iskaz svjedoka  Brajuška Brajuškovića, da su u okviru SAJ-a postojale određene grupe zadužene za tajno praćenje i fizički napad na  određena lica.

   Iz iznijetog proizilazi da navodi Brajuška Brajuškovića u dijelu postojanja tzv. „crnih trojki“, zaduženih za napade na određena lica, nijesu potvrđeni ni jednim dokazom. Naime, on tvrdi da je po naredbi komandanta Veselina Veljovića pratio novinare Dragoljuba Bećirovića, Draganu Bećirović i Duška Sekulića  i da je njegov zadatak bio da izvijesti navodne napadače, tzv. „crne trojke, da postoje uslovi za napad na njih. Međutim,  nesporno je da do napada na ova lica ni tada, a ni kasnije, nije došlo. Činjenica je da su se oni, po upozorenju Brajuškovića sklonili, ali imajući u vidu da je njihovo odsustvo bilo na veoma kratak period, Dragane Bećirović na jedan dan, a Duška Sekulića na petnaestak dana, nelogično je da je unaprijed pripremljena akcija napada na njih obustavljena, a pripreme su, prema iskazu Brajuškovića, trajale nekoliko mjeseci. U prilog ovakvom zaključku stoji i činjenica da navodno praćena lica nijesu tražila zaštitu od nadležnih državnih organa. U odnosu na napad na Momira Vojvodića, kako sam svjedok navodi da je isceniran, to se ne može uspostaviti nikakva veza između tog napada i pripadnika SAJ-a.

    U dijelu iskaza Brajuškovića, u kome pominje napad na sada pok.Duška Jovanovića, činjenica je da je u pokrenutom krivičnom postupku negirao da je imao bilo kakva saznanja o događaju, a nakon skoro 10 godina navodi koja su lica učestvovala u napadu, pri čemu, za potvrdu svojih tvrdnji ne ukazuje ni na jedan dokaz.

   Konačno, svjedok navodi da iza napada na određena lica stoje tzv. „crne trojke“ koje su sastavljene od pripadnika Specijalne antiterorističke jedinice. Međutim, kako on neće da navede imena tih lica, to njegove tvrdnje u ovom dijelu su potpuno neuvjerljive. 

   Kod ovako utvrđenog činjeničnog stanja, cijenimo da ne postoji niti jedan materijalni ili personalni dokaz koji bi ukazivao da su u periodu od 1999.godine do danas, u okviru Specijalne antiterorističke jedinice, egzistirale grupe čiji je zadatak bio da tajno prate i vrše napade na novinare i opozicionare u Crnoj Gori. Tvrdnje Brajuška Brajuškovića da je naredbe za praćenje dobio od tadašnjeg komandanta Veselina Veljovića i od Miljana Perovića, nijesu potvrđene, te se samo na iskazu ovog svjedoka, kome su suprotstavljeni svi drugi dokazi, ne može izvesti zaključak da postoji osnovana sumnja da je izvršeno neko krivično djelo.